“Olmuştu bir kere. Maria’ya söylese miydi? Kendi ruhunu ilgilendiren bir meseleydi. Aslında ona iyilik etmişti söylemeyerek –o ve dua tespihi; duaları, buyrukları ve tiryakiliği. Sormuş olsaydı, yalan söylerdi. Ama sormamıştı. Bir kedi gibi yırtmıştı yüzünü. Zina yapma. Peh. Dul sorumluydu her şeyden. O, Dul’un kurbanıydı. Dul yapmıştı zinayı. İstekli bir kurban”.
Zaten böyle bir sitenin üstlendiği milli şuur göz yaşartıcı o da ayrı. Sınava bir saat kala sayfaları da elime alıp evden çıktım. Dolmuşa bindim, notları çıkaracağım ama tırsıyorum. Hayır arkadaş benim bir dolmuş profilim var, genelde yolcu tarafından kapağı bile zor okunan dolayısıyla bana bir anda 5 level atlatan kitaplarla dolaşmaya alışığım. Sadece ben alışmış olsam bir derece yolcular da alışık. Allah muhafaza "Ulaş yakıştı mı şimdi sana Rauf Orbay, Refet Bele" dese bir daha tövbe dolmuşa binmem. Üniversitede hiç kopya çekemedim ama dolmuşta sanki kopya çekiyormuş heyecanıyla notları çalıştım. Okula gelmeye yakın telefonum çaldı. Hani belki uyuya kalmış olabilirim diye insanlar dürtme ihtiyacı sezmiş. Tabii vizeden düşük alan arkadaşlar finale gelmiyor. Halbuki ben durumun vehametinin farkında bir 4. sınıf olarak, bir sınava ilk defa yarım saat erken gelmiştim. Vizem 70 olmasa belki o bilinç biraz daha düşebilirdi ya neyse. Her tarih sınavında olduğu gibi orta bahçe yine "Sosyoloji Bölüm Yemeği"ni andırıyordu. Her sınıftan, her renkten, her cinsten tarihten kalmış olan mağdurlar birbirleriyle not paylaşırken, ben de deneyim aktarımı yapıyordum. Sloganımız belliydi, "bu sefer geçiyoruz,"... Sınav kağıdı önüme geldiğinde önce bir süzdüm, sonra kafamı kaldırıp etrafıma baktım, sonra tekrar kağıda döndüm. Namaz gibi bir ritüel bu da her sınav yaparım. Arkadaş böyle sorular olmaz olsun ya! "Sivas Kongresi'ndeki bildiriyi imzalarken tereddüt eden aşağıdakilerden hangisidir ?". Ulan gözü mü seyirmiş, kaşı mı oynamış, nereden biliyorsun psikanaliz mi yaptın bre deyus! İnkılapla, inkılap olma Ulaş sen yap dedim. Yapmaya yaptım ama kestiremiyorum kaç alacağımı bir türlü. Sınavdan çıktım kimse üzülmüyor, "nasıl geçti?" diye soruyorum, "ha ha ha sıçtık" diyorlar gülerek. Lüks böyle bir şey işte, ikinci üçüncü sınıftayken lüksün oluyor, her gün sana bayram. "Oğlum istatistiği ne yaptın ?", "ha ha ha ben girmedim bile vizeye", "ee ne olcak ?", "seneye alırız ya...". Arkadaşlar "bıldır yediğimiz hurmalar bu yıl götümüzü tırmalar" haberiniz ola! İnkılapla alay olmaz, estauzübillah küfre kaçar.
İyileşmek. Kabahatli yahut illegal madde bağımlılığından onanmış bağımlılığa geçiş. “Altı ay daha bu ilacı kullanacaksın, yoksa…” Yoksa ne? Her neyse… Metaforlar zihnimden testislerime yuvarlanıyor, bunu yazmalı:
İyileşmek aynı zamanda kimliği belirsiz şahıslardan son havadisleri almak anlamına geliyor. Garip bir şekilde gerçekleşiyor bu. Aynı filmlerdeki gibi, telefonunuza bilinmeyen bir numaradan acayip bir mesaj geliyor: “Bilmem kimin bilmem kimle bilmem ne ettiğini biliyor musun? Bir dost”. Bilmiyordum açıkçası. Demek istediği şeyin Bukowski çakması ifadesi şöyle: “Sevdiğin kadın şu an bir dallamayla öpüşüyor, ya da daha kötüsü onun taşaklarını yalıyor”. Neyse ki umursamıyorum [hatta o kadar umursamıyorum ki bunları yazıyorum, lanet olası sigarayı bırakacak zamandı sanki].
Aslında kimin kiminle ne yaptığından ziyade, esas sorun çok fazla yalana maruz kalmış olmak. Üstelik sadece yaratıcı yalanlara değil, yalan olduğunu bildiğin yalanlara da inanmak. Ve daha bir sürü şey…
Bu tecrübenin ana fikri nedir bilmiyorum açıkçası. [BU KISIM FEMİNİST İTİRAZLAR NEDENİYLE SANSÜRLENMİŞTİR] Bir de tekerlek var. Fakat hikâyeyi anlatmak istemiyorum bu sefer.
